Het vernieuwde Rijksmuseum

By | 13 februari 2014

Het atrium van het Rijksmuseum

Ook bijna een jaar na de opening kost het enige moeite het verbouwde Rijksmuseum in Amsterdam binnen te komen. Regelmatig moet je in de gure fietstunnel in de rij staan totdat er in het atrium weer plek is voor nieuwe bezoekers. Dan heb je in elk geval de tijd om je af te vragen wat nu toch het probleem met die fietstunnel was, want fietsers en museumpubliek rijden elkaar daar echt niet in de wielen.
Sinds de heropening op 13 april 2013 zijn er al meer dan twee miljoen bezoekers geteld in het museum. Eenmaal binnen is het leed nog niet geleden, want ook voor de garderobe en de ticketbalie moet je in de rij staan. Met een Museumkaart of een e-ticket kun je doorlopen. Hoe dan ook: het museum is ronduit schitterend geworden. Een prachtig uitzicht op het atrium heb je vanuit het café, dat op een hoog podium ligt. Ook daar moet je trouwens vaak in de rij staan om te wachten tot er een plekje vrij is.

De eregalerij, in de verte De Nachtwacht

De eregalerij van de 17e-eeuwse meesters is vanzelfsprekend het hoogtepunt van een bezoek. Al vanaf tientallen meters afstand is De Nachtwacht zichtbaar achter de meute bezoekers, uitgelicht door een lichtkoepel. Een unieke presentatie. In de zijkabinetten is werk te zien van Vermeer, Jan Steen, Frans Hals, Rembrandt, Ruysdael en anderen. De eregalerij is gemakkelijk te vinden, maar dat geldt niet voor de andere afdelingen. De kans is groot dat je per ongeluk weer in het atrium belandt en nog eens door de toegangscontrole moet. De bewegwijzering is ronduit knudde.

De bibliotheek

Het is onmogelijk om bij een eerste bezoek alles te zien, maar vergeet in elk geval niet een blik op de bibliotheek te werpen en om de zaal met schilderijen en parafernalia van de grote zeeslagen van Tromp en De Ruijter te bekijken. En denk daarbij om de tijd, want vreemd genoeg sluit het museum al om vijf uur ’s middags. Dat is echt heel raar voor een museum dat zo veel bezoekers trekt. En waarom is er geen wekelijkse avondopenstelling, zoals in het Louvre en het British Museum?

Peter

De scheve toren van Acquoy

By | 29 januari 2014

De scheve kerktoren van Acquoy

 

Vlak bij Leerdam ligt het dorpje Acquoy pittoresk achter de Lingedijk, aan een afgesneden arm van de Linge. Vooral in het voorjaar, als de Betuwse fruitbomen in bloei staan, is het er druk met fietsers en wandelaars. Wie op het dorp toe loopt of fietst, kan het niet ontgaan dat de toren van de kerk behoorlijk scheef staat, al is dat op de foto hiernaast eigenlijk niet goed te zien.

De toren van de kerk van Acquoy (“akkooi”) zakte tijdens de bouw meteen al flink één kant op, vast en zeker door de slechte fundering in de zompige ondergrond, en als je goed kijkt kun je zien dat de 15e-eeuwse bouwers dat best in de gaten hadden en nog hebben geprobeerd hebben de scheefstand te corrigeren.

Tevergeefs, en zo staat het ruim 17 m hoge bouwwerk maar liefst 1,15 meter uit het lood, oftewel 6,6 procent, aldus Wikipedia, en dat is bijna evenveel als de illustere toren van Pisa, maar die is met zijn 55 meter ruim drie keer zo hoog en minder plomp van aanzien, zodat de scheefstand daarvan heel wat spectaculairder oogt, met een gezellige toeristenkermis als gevolg.

Het graf van Cornelia Pisa

Als je op de begraafplaats naast de Betuwse toren van Pisa even de tijd neemt de namen op de grafstenen te bekijken, valt nog een bijzonderheid op. Hier ligt sinds 1941 Cornelia Pisa begraven, echtgenote van de predikant van Acquoy, Nicolaas Hendrik Kuipéri. Volgens de burgerlijke stand heette zij Cornelia Piza, maar zij noemde zich Corrie Pisa. Het echtpaar had elf kinderen.

Peter

De mooiste stranden voor een wintervakantie: Thailand

By | 5 december 2013


De badplaatsen langs de kust en op de eilanden van Zuidwest-Thailand zijn de laatste jaren enorm populair geworden voor een wintervakantie. Geen wonder, want je vindt er overal goudgele stranden en een azuurblauwe zee, ideaal om te snorkelen. Een extra attractie zijn de bizarre kalkrotsformaties die rond de kustplaats Krabi uit zee oprijzen, vaak begroeid met tropisch bos. Het weer is in onze winter meestal goed, maar in november en december kan het nog stevig regenen, dus verwacht niet alleen maar een staalblauwe hemel (sowieso een zeldzaamheid rond de evenaar).

Op de onbewoonde eilandjes rond Ko Hong die je vanuit de populaire badplaats Ao Nang  met bootexcursies kunt bezoeken, waan je je even Robinson Crusoe, mits je een beetje geluk hebt en er geen horden toeristen over het strand rondbanjeren. Helaas is de kans daarop aanzienlijk groter dan een jaar of vijftien geleden, toen dit gebied nog hoofdzakelijk door rugzaktoeristen werd bezocht.

Peter

In gepaste kleding de kerk in

By | 7 november 2013

In Italië kan het zomaar gebeuren dat je in een katholieke kerk niet wordt toegelaten vanwege je onzedige kleding. Talloze toeristen in een broek of rok tot boven de knie of met blote schouders hebben bij de ingang van de Sint-Pieter in Vaticaanstad al kennisgemaakt met de onverbiddelijke kledingpolitie. De kledingvoorschriften gelden trouwens voor heel Vaticaanstad, ook voor de Vaticaanse musea en de Sixtijnse Kapel en zelfs het Sint-Pietersplein. Niet in alle Italiaanse kerken worden even strenge regels gehandhaafd, maar wil je een kerk per se van binnen zien, dan kun je maar beter voor een lange broek |(M/V), een rok of jurk (V) en bedekte schouders zorgen.
Om het deurbeleid kenbaar te maken, wil de clerus zich nog weleens creatief uitleven. De tekening rechts troffen we aan in de Gesù-kerk in Rome: “Graag passende kleding in de kerk.” Fotograferen wordt evenmin op prijs gesteld, ook niet onopvallend uit de hand, zo blijkt uit het plakkaat bij de ingang.

In de Filipijnen, een ander katholiek land, stuitten we in Maribojoc op het eiland Bohol in 2009 bij de ingang van de historische dorpskerk op fraai geïllustreerde, gedetailleerde kledingvoorschriften: geen split in de rok, geen modieus gescheurde spijkerbroek, geen T-shirt met onwelvoeglijke F*ck-You-tekst (zie de afbeelding hieronder), geen korte of lange broek voor vrouwen. Helaas is deze bijzondere 19e-eeuwse kerk op 15 oktober 2013 door een zware aardbeving geheel verwoest (nog een foto), zo ontdekten we toen we voor deze blogpost de naam van deze kerk op het internet opzochten.

Geen leggings of blote trouwjurken

Geen broeken of minirokjes voor de dames

Geen T-shirts met beledigingen!

Peter

Wandelen in het Ahrdal

By | 30 oktober 2013

Het Ahrdal bij Dernau

Een van de mooiste zijdalen van het Duitse Rijndal is het Ahrdal, een verrassend diep dal met steile rotswanden en dorpjes met vakwerkhuizen. Alles staat hier in het teken van de wijnbouw, en in oktober kleuren de duizenden wijnstokken op de heuvels schitterend geel en rood, in allerlei bonte schakeringen. Een prachtig gezicht. Het najaar is misschien wel de mooiste tijd van het jaar voor een bezoekje aan het Ahrdal, dat op niet meer dan drie uur rijden van de Randstad ligt.

Wijn proeven bij de wijngaard

Wij liepen eind oktober van Dernau naar Altenahr, een afstand van een kilometer of 14 over goede, brede paden met hier en daar een klim en afdaling. Over de terugweg hoef je je geen zorgen te maken, want voor een paar euro brengt de Ahrtalbahn je weer bij het uitgangspunt terug. In Altenahr en Mayschoß is het alle weekends van oktober wijnfeest, en op de wijnhellingen schenken de wijnbouwers dan voor een klein bedrag hun eigen (meest rode) wijn en Federweißer (licht alcoholische druivenmost) aan de vele wandelaars op de Rotweinwanderroute, die vaak in grote groepen een deel van dit pad lopen.

Veel wandelaars hebben halfvolle flessen wijn en glazen in de hand en de stemming is opgewekt, terwijl flarden feestmuziek uit het dal naar boven zweven. Geen pad voor rustzoekers dus in deze herfstweekends, maar als je de drukte zat bent, kun je gemakkelijk een route zoeken die wat hoger op de helling ligt en een nog mooier uitzicht biedt. Zoals zo vaak kom je daar vrijwel niemand meer tegen.
Stroomopwaarts in het dal verdwijnt de wijnbouw en kun je rond dorpen als Schuld en Dümpelfeld mooie wandelingen door de bossen en velden maken, soms ook over smalle, steile paadjes die over de leisteenrotsen voeren.
De hotels en restaurants in het Ahrdal zijn vaak gespecialiseerd in de gutbürgerliche keuken, dus reken op Knödel, Rotkohl en Schweinsbraten, die in het algemeen voor verrassend lage prijzen geserveerd worden.
Ook fietsers komen in het Ahrdal aan hun trekken: de 85 km lange Ahrtalradweg voert grotendeels over fietspaden van de bron in Blankenheim tot aan de monding in de Rijn bij Sinzig. De fiets mag na 9 uur gratis mee in de treinen van de Ahrtalbahn. In mooie zomerweekends kan het op deze route erg druk zijn met fietsers, en dan kan transport met de trein een probleem worden.

Peter

Doel, een spookdorp bij Antwerpen

By | 17 oktober 2013

Tijdens een fietstocht langs de Westerschelde bezochten we afgelopen zomer het Vlaamse spookdorp Doel, vlak over de Nederlandse grens, bij de roemruchte Hedwigepolder. De geschiedenis van de laatste decennia van Doel is bepaald door grootschalige uitbreidingsplannen van de haven, die het einde van het dorp zouden betekenen. Door bureaucratisch falen en koppig verzet van de bewoners is een jarenlange impasse ontstaan, maar de overheid lijkt uiteindelijk aan de winnende hand.

Op zo’n tien gezinnen na hebben de bewoners hun huizen verlaten, maar grootschalige sloop is tot nu toe achterwege gebleven. Dat Doel geliefd is bij fotografen, zal niemand verbazen.De bezoeker lijkt er in een luguber kunstproject vol prikkeldraad en graffiti rond te lopen, met de kerncentrale en de molen als fotogenieke achtergrond. De Vlaamse overheid schaamt zich intussen in het geheel niet voor het fiasco rond Doel en onderhoudt in de zomerweekenden zelfs een gratis veerdienst  over de Schelde tussen Lillo en Doel, zodat het dorp op mooie zondagen vele honderden bezoekers mag verwelkomen, die bij de molen ijsjes eten en gewapend met spiegelreflexen door de straten trekken.


Wanneer Doel definitief aan de sloperskogels ten prooi zal vallen, weet niemand. Het verval slaat in elk geval toe; veel huizen staan op instorten en het onkruid tiert welig. Een waarschuwing: betreed geen huizen of privéterrein, want dat komt je op een vette boete te staan, zoals een groot bord bij de ingang van het dorp aangeeft. En ’s nachts gaat de slagboom dicht, dan kom je het dorp zonder speciaal pasje niet in. Zo wordt geprobeerd vandalen te slim af te zijn.

Peter

Lourdesgrot in de Hollandse polder

By | 2 oktober 2013

Midden in het groene, vlakke polderhart van Nederland, in de buurtschap Zevenhoven bij Nieuwveen, kwamen we langs het Marskramerpad een opvallende attractie tegen: achter de Johannes Geboorte Kerk bevindt zich een heuse Lourdesgrot, een kopie van de wereldberoemde grot waar Maria aan de jonge Bernadette verscheen.  De grot dateert uit 1913 en is opgebouwd uit rotsblokken uit de Ardennen en beton. Nog altijd trekt de grot op 15 augustus, Maria ten Hemelopneming, veel gelovigen. Bij de grot ligt een mooie, goed onderhouden stiltetuin, die ook een bezoekje waard is.

Onlangs kwamen we ook in België twee Lourdesgrotten tegen, vlak over de Nederlandse grens in As bij Maasmechelen en in het Ardense gehucht Les Trous de Bras bij Lierneux. In België schijnen meer dan duizend van dergelijke Lourdesgrotten te zijn, meestal vrij getrouwe kopieën van de grot in het Franse bedevaartsoord.

Peter

Griezelen in Museum de Gevangenpoort

By | 17 december 2012

Het standbeeld van Johan de Witt op de Plaats in Den Haag

Nu de Gouden Eeuw met een tv-serie volop in de belangstelling van de media staat, leek het ons leuk een bezoek te brengen aan een van de sleutellocaties in de Nederlandse geschiedenis: de Gevangenpoort in Den Haag, waar Cornelis de Witt in het rampjaar 1672 twee weken lang opgesloten zat. Samen met zijn broer Johan werd hij op gruwelijke wijze door het gepeupel gelyncht, en dat is de kern van het verhaal dat de gids tijdens de (verplichte) rondleiding door het cellencomplex en de martelkamers vertelt. Merkwaardig was dat de gids zich met zijn nogal simpele, maar beeldende relaas vooral tot jeugdige bezoekers richtte, al liep er met ons groepje slechts één kind mee. Daar komt bij dat het museum zich met alle gruwelijke martelwerktuigen ook niet primair op kinderen lijkt te richten, maar dat is misschien een ouderwetse gedachte. Opvallend was dat er maar heel weinig bezoekers waren op deze regenachtige zondagmiddag, en dat zou je toch niet verwachten bij zo’n belangrijk historisch monument.

Museum de Gevangenpoort

Na Museum de Gevangenpoort bezochten we de Galerij Prins Willem V in hetzelfde gebouw, waar we met de weinige andere belangstellenden van een deskundige Haagse vrijwilligster een gratis rondleiding kregen (elke zondagmiddag on 13.45 uur) die zeer de moeite waard was, ook al omdat de prachtige galerij zo volgepropt is met schilderijen dat je nauwelijks weet waar je moet kijken als je binnenkomt.

Tong en vinger van de gebroeders De Witt

Tot slot togen we nog naar het Haags Historisch Museum aan de overkant van de Hofvijver, dat alleen al de moeite waard is vanwege twee zeer curieuze objecten: de tong van Johan de Witt en de vinger van Cornelis de Witt zijn hier te bekijken, in een houten kistje achter glas. In dit museum waren overigens vrijwel helemaal geen andere bezoekers. |Werk aan de winkel dus voor de marketingafdeling van de Hofvijver-musea.Zowel de Gevangenpoort, de Galerij Prins Willem V als het Haags Historisch Museum zijn met een passepartout van € 12,50 te bezoeken. Met een Museumkaart heb je gratis toegang.

Peter

De leegheid van het Anne Frank Huis in Amsterdam

By | 1 december 2012

Het Anne Frank Huis

Onder buitenlandse toeristen is het een van de drukst bezochte musea van Amsterdam, maar het lijkt alsof veel Nederlanders er nooit zijn geweest: het Anne Frank Huis. Op een stormachtige zondagmiddag togen we naar de Westerkerk, waar de rij lang genoeg was om de plannen te wijzigen. Eerst maar naar het Joods Historisch Museum, via de nieuwe Westerbork-wandelroute. Toen we tegen zessen terugkwamen was de rij weg en konden we zo doorlopen (het Anne Frank Museum heeft gelukkig zéér ruime openingstijden).

Het beeldje van Anne Frank bij de Westerkerk

In het gezelschap van uitsluitend Italianen, Amerikanen en Spanjaarden maakten we de ronde door het voor- en achterhuis. Met korte teksten, foto’s en video’s met getuigenissen van onder anderen Miep Gies (die Annes dagboeken redde) en vader Otto Frank wordt een indringend beeld geschetst van het leven dat Anne en haar familie in het achterhuis leidden. Het huis is in oude staat teruggebracht, compleet met grauw behang en bakelieten lichtknoppen, maar zonder enig meubilair, op uitdrukkelijk verzoek van Otto Frank, die wenste dat het huis voor altijd leeg zou blijven. De bezoekerservaring wordt er des te aangrijpender door. Dat de Anne Frank Stichting in een moderne multimediazaal aan het eind van het bezoek aandacht vraagt voor haar strijd tegen racisme, antisemitisme en discriminatie, is begrijpelijk, maar doet helaas wel een beetje af aan de totale beleving van het huis.
Tip: koop tevoren een kaartje via internet, dan hoef je niet in de rij te staan. Of kom rond etenstijd ’s avonds. Sinds 2010 is een Museumjaarkaart hier geldig en heb je gratis toegang.

Peter

Kerstmarkt en kermis in Lille, Frankrijk

By | 13 november 2012

Vanaf half november zijn de Europese steden weer in kerstsfeer. Populair is een bezoek aan de Duitse kerstmarkten, zoals in Münster, Düsseldorf en Keulen, maar ook in België en Frankrijk is het een en al gezelligheid. In Noord-Frankrijk is de kerstmarkt van Lille een bezoekje waard. Vanuit Zuid- en Midden-Nederland is deze stad gemakkelijk in een dagtocht te bezoeken.
Lille (In Vlaanderen ook Rijsel geheten) heeft nogal te lijden onder een slechte reputatie, maar de laatste jaren is de stad enorm opgeknapt en je vindt er fraaie pleinen en avenues met staaltjes van Vlaamse bouwkunst. In de warenhuizen (Printemps) en vele boetieks is het goed shoppen, en de stad kan ook bogen op een belangwekkend museum, het Palais des Beaux Arts (dinsdag gesloten), met werken van Franse, Vlaamse en Hollandse meesters.

Van 21 november tot en met 30 december (niet op 25 december) zijn er op de Place Rihour zo’n tachtig kramen te vinden waar naast souvenirs en kerstartikelen natuurlijk ook glühwein (vin chaud) en allerlei hapjes genuttigd kunnen worden. De kerstmarkt is niet zo groot als in de Duitse steden, maar gezellig is het er zeker. En dat geldt voor het hele centrum van Lille. De vele cafés en restaurants en de voorname gebouwen bieden een vleugje Parijs voor de noorderling, en op de Grand Place is het reuzenrad van 50 m hoog een attractie die je niet mag missen – niet aanbevolen voor mensen met hoogtevrees!

Neem zeker ook een kijkje in de buurt van het TGV-station Lille Europe, waar fraaie staaltjes moderne architectuur te bewonderen zijn in het Euralille-complex, een winkelcentrum en kantorengebied dat in de plaats gekomen is van een verpauperd stadsdeel. De Nederlandse architect Rem Koolhaas heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de renovatie van dit gebied.
Parkeren is in Lille simpel: op de enorme Champ de Mars kun je de auto voor € 3 de hele dag stallen. Vandaar wandel je gemakkelijk naar de kerstmarkt en de binnenstad. Met de trein is Lille via een overstap in Brussel-Zuid te bereiken, maar de tarieven zijn hoog (vanaf € 84 enkele reis).

Peter